Chrześcijaństwo jest żywym, nieustannie kształtującym się i rozwijającym się ruchem religijnym. Każde pokolenie i każda kultura zajmuje wobec niego własne stanowisko i na swój sposób interpretuje kluczowe przesłanie i postać Jezusa z Nazaretu: ?Nie urodziliśmy się z nierządu, Boga mamy za Ojca?.
W miarę, jak ruch Jezusa rozprzestrzeniał się po prowincjach Cesarstwa Rzymskiego, każdy osoba i wspólnota usiłowały odczytać, co to przesłanie oznacza dla nich. Pojawiły się różne formy życia zakorzenione w orędziu ewangelicznym. Do tej różnorodności przyczyniały się przychodzące na przemian po sobie impulsy wzrostu i odnowy, a także charyzmatyczne postacie, inspirujące innych do nowego sposobu życia. Tuż obok siebie powstawały zróżnicowane formy życia pustelniczego i monastycznego. Rozwijały się one jednak w sposób dość chaotyczny i różnorodny.
Początkowo centrum życia wiarą chrześcijańską były prywatne domy. Zjawisko to spotęgowało się jeszcze po zburzeniu Świątyni w 70 roku po Chrystusie, oraz w obliczu faktu pojawienia się diaspory żydowskiej i doświadczenia narastającego wyobcowania z głównego nurtu kultury2. Wierzący z całej okolicy gromadzili się w domach, aby celebrować Wieczerzę Pańską, chrzest, na sprawowanie kultu i na spotkanie wspólnoty. Nie istniało urzędowe kapłaństwo w dzisiejszym rozumieniu. Kobiety rządziły domem, zaś ta sfera ich władzy była uznawana i honorowana przez mężczyzn. Jeśli przyjmiemy, że Eucharystia po części rozwinęła się z Sederu - uroczystej wieczerzy spożywanej w diasporze w pierwsze dwa dni święta Paschy - to kobiety być może przewodniczyły nawet łamaniu chleba. Życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa wpisywało się głęboko w doświadczenie życia chrześcijan. Dyskusja nad tą centralną celebracją wiary rozpoczęła się później i stopniowo przeobraziła się w usystematyzowany dyskurs, który nazywamy teologią.
