Adwentyści i świadkowie Jehowy twierdzą, że według Biblii w chwili śmierci umiera cały człowiek z duszą i ciałem, natomiast idea nieśmiertelnej duszy pochodzi z filozofii greckiej, a nie z Pisma św. Twierdzenie to wynika z błędnej i nieraz przewrotnej interpretacji tekstów biblijnych. Ich egzegeza jednoznacznie wskazuje, że zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie istnieje jasny przekaz prawdy o nieśmiertelności ludzkiej duszy.
Początki Judaizmu
W początkach judaizmu, kiedy mówiono o żywym człowieku, podkreślano jedność jego ciała (basar) i ducha (nefesz lub ruach). Hebrajczycy rozumieli człowieka jako żyjące ciało mające witalny oddech (nefesz), jako owoc tchnienia (ruach) pochodzącego od Boga. Cała ta koncepcja zdecydowanie różni się od platońskiej idei duszy znajdującej się w więzieniu ciała. Duch (nefesz) oznacza po prostu życie. Jest to życie konkretne, indywidualne, związane z osobą, która kocha, smuci się, pragnie, jest w dialogu z Bogiem. Kiedy jest mowa o żyjącym człowieku, akcentowana jest jedność duszy i ciała. Sytuacja ulega zmianie, kiedy mówi się o człowieku po śmierci. Rozróżnia się tutaj ciało zmarłego, które jest składane do grobu, oraz refaim, które żyje w krainie cieni, czyli w szeolu. Refaim wyobrażano sobie jako żyjący duchowy cień całego człowieka. Żeby nie było wątpliwości, w najstarszych biblijnych tekstach jest jasno odróżniony szeol od grobu, a zwłoki od refaim. Szeol nie jest rodzinnym grobem (por. Rdz 25, 8; 49, 29-33). „Jakub (...) wyzionął ducha i został przyłączony do swoich przodków” (49, 33). W momencie śmierci Abraham i Jakub łączą się ze swoimi przodkami, ale nie przez złożenie we wspólnym grobie. Nie mają więc racji ci, którzy identyfikują szeol z grobem rodzinnym. Jakub dowiaduje się o śmierci Józefa, wie, że jest zjedzony przez dzikie zwierzęta, a więc że nie ma swego grobu, i wtedy mówi: „Już w smutku zejdę za synem moim do Szeolu” (Rdz 37, 35). W świadomości Jakuba zjednoczenie w szeolu nie oznacza pochowania w tym samym grobie. Warto zwrócić też uwagę, że zmarły Samuel objawia się Saulowi i rozmawia z nim (por. 1 Sm 28, 15-19). Teksty te wyraźnie mówią, że od samego początku Hebrajczycy wierzyli w życie człowieka po śmierci, że refaim żył po śmierci w szeolu. Z tekstów Pisma św. dowiadujemy się, że refaim żyją w szeolu, lecz są jakby uśpieni (por. Job 3, 13; 17, 16), nie chwalą Boga (Iz 38, 18; Ps 88, 11). Szeol był początkowo rozumiany jako wspólne zamieszkanie zmarłych, bez rozróżnienia losu sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Tak więc Hebrajczycy w okresie patriarchalnym wierzyli, że refaim jako cień istoty człowieka żyje po śmierci i jest wyraźnie odróżniony od ciała spoczywającego w grobie.
Reszta akrtykuły do przeczytania tutaj
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Opublikowane na:
www.znajomapolonia.com - Zakochaj się z Bożą pomocą!
Randki i spotkania dla katolików z różnych krajów świata (np. randki w uk, randki w niemczech, randki w holandii) i oczywiście randki i spotkania dla samotnych w Polsce. Tutaj znajdziesz nie tylko miłość, ale również przyjaciół. Piszesz "Szukam dziewczyny", "Szukam chłopaka"? Z nami będzie to łatwiejsze.
